Η πυξίδα

Απο μικρός στην αγκαλία των λογισμών μου

είχα διαλέξει από όλα μου τα πάθη

να κυνηγάω με το ξύλινο αλογό μου

μια οπτασία που κρυβότανε στα δάση.

Από μικρός γυροβολούσα τα ποτάμια

με άγριους φίλους που χτυπούσαν τα σπαθιά τους

ξάπλωνα νύχτα στα βρεγμένα τα καλάμια

και δίπλα ο Έλβις είχε ανοίξει την καρδία του

Ζήσε μονάχα τη στιγμή και άσε το μετά

ένα σωσίβιο η ζωή που ξεφουσκώνει αργά

Μικρός πολύ σε μια σπηλιά με σταλακτίτες

μπροστά μου πέταξε μια μαύρη νυχτερίδα

πες μου που παν όταν πεθαίνουν οι αλήτες

αφού η ψυχή τους έχει χάσει την πυξίδα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s