Τι είναι αυτό που μας ενώνει…

Τι είναι αυτό που μας ενώνει, μας χωρίζει, μας πληγώνει….

είναι ο χρόνος που τελειώνει και ξανά μένουμε μόνοι…

Έτσι ξεκινήσαμε όλοι. Μόνοι. Και στην πορεία συναντηθήκαμε.

Τέσσερις εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, αλλά με τόσα πολλά κοινά…

Ο Λευτέρης ο Ριχάρδος ο Μήτσος και ο Ντέλλος.

Τέσσερις έφηβοι με τόσα όνειρα στις πλάτες τους. Τέσσερις έφηβοι που μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο.

Αλλά δεν τον άλλαξαν. Αυτό που άλλαξαν είναι οι ζωές τους όταν συναντηθήκανε.

Ειλικρινά πιστεύω μετά από τόσα χρόνια οτί θα ήμουν ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος αν δεν τους γνώριζα.

Ένας ξενέρωτος. Η κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ο κάθε ένας από αυτούς πρόσθεσε στην ζωή μου αυτό το «κάτι» που έλειπε. Αυτό το «κάτι» που με έκανε τον 35ρη που είμαι.

4-2-2012 01:00

Στην ταράτσα. Κλασικά. Μόνος. Περιμένω τον Ριχάρδο να έρθει.

Περίεργο. Έκανα χ1 μόνος μου σήμερα. Μικρό όμως. Τα καλά τα μεγάλα μαζί φιλαράκο μου.

Ισως να μην είναι και τόσο περίεργο. Ίσως χρειάζομαι και λίγο χρόνο για μένα. Για τον Λευτέρη.

Καθημερινότητα. Τρέξιμο. Δουλειά. Γυρνάω 6:30 με 7:00 το απόγευμα. Με περιμένει η οικογένεια.

Η γυναίκα μου και οι δυο γίοι μου. Τους αγαπώ πολύ. Περνάω υπέροχα. Μ’ αρέσει η οικογενειακή ζωή το παραδέχομαι.

Αυτό που δημιούργησα δεν ήταν κάτι το απλό. Πέρασε από 40 κύμματα, καβγάδες με γονείς, έρωτες, τσακωμούς.

Αγάπη.

Πάλεψα για να γίνει. Δεν ήταν κάτι εύκολο.

Το αποτέλεσμα όμως με αντάμειψε και με το παραπάνω. Δυο υπέροχα αγγελούδια, δυο μικρά αγοράκια που μ αγαπάνε και τα αγαπώ κ εγώ πάρα πολυ. Και μια γυναίκα που με φροντίζει με αγαπάει και τα κρατάει όλα στην εντέλεια.

Παλεύει καθημερινά. Την αγαπάω ειλικρινά.

Μέσα σε όλα αυτά, τι να προλάβεις να κάνεις για τον εαυτό σου; Ίσα που προλαβαίνεις – αφού παίξεις κανα 2ωρο με τα παιδιά – να μιλήσεις λίγο με την γυναίκα σου, να «παίξετε» και κανα βράδυ μαζί και μετά να κοιμηθείς γιατι το πρωί δουλεύεις και άντε πάλι από την αρχή.

Αλλά είναι καλά.

Και παλιά ήταν καλά. Το ίδιο. Η μάλλον κάτι «άλλο» αλλά το ίδιο. Μια άλλη φάση. Ένα προηγούμενο στάδιο ας πούμε.

Και αυτό το προηγούμενο στάδιο ήταν υπέροχο.

Τι να πρωτοθυμηθώ.

Δεν μπορώ να τα γράψω εδώ. Δεν ξέρω τι να γράψω. Από πού να αρχίσω και τί να μην ξεχάσω.

Αυτά δεν περιγράφονται. Μένουν στην μνήμη. Για πάντα βαθιά στην μνήμη μας. Είναι μέσα μας.

Μέσα μας και μας βοηθάνε να προχωρήσουμε. Να παλέψουμε. Να ζήσουμε. Όλοι μαζί.

Γιατί είναι ο χρόνος που τελειώνει και ξανά μένουμε μόνοι…

Και μέχρι να μείνουμε μόνοι, ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ.

Σας αγαπάω παιδιά. Σας αγαπάω οικογένεια.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s